Αρχική / ΕΙΔΗΣΕΙΣ / ΠΝΕΥΜΑ / Ρέθυμνο – «Σε παρακαλώ … κατάλαβέ με!» της Δέσποινας Τσιγδινού

Ρέθυμνο – «Σε παρακαλώ … κατάλαβέ με!» της Δέσποινας Τσιγδινού

«Σε παρακαλώ … κατάλαβέ με!!»

Σε βρήκα να κλαις,

πολύ λυπήθηκα,

πώς να σε διαβάσω;

Αναρωτήθηκα!

 

«Τι έχεις “ματάκια” μου;

Τι σου συμβαίνει;

Τίποτα, μου λες,

άστο να διαβαίνει!»

 

«Δεν μπορώ, σου λέω,

η καρδιά ραγίζει,

πρέπει να γνωρίζω

τι σε βασανίζει»!

 

«Ποιος μπορεί ένα παιδί

που ’χει τόση χάρη!

Να του δώσει θλίψη

τόση-δα μεγάλη;»!

 

«Ας τα βρε κυρία,

με προβληματίζει,

οι γονείς μου φταίνε

κι’ αυτό με τσατίζει»!

 

 

 

 

«Φώναζε ο πατέρας,

η αφορμή γελοία,

μου ’βαλε επίσης

μία τιμωρία»!

 

«Η μαμά συμφώνησε,

ουδέτερη η στάση,

ένιωσα το δίκιο μου

να το έχω χάσει»!

 

«Τι μπορώ να κάνω

αγόρι μου, για σένα;

Δεν μπορώ να βλέπω

μάτια βουρκωμένα»!

 

«Είσ’ ένα “διαμάντι”

λαμπερό, που αστράφτει,

έχε εμπιστοσύνη,

θα βρεθεί η άκρη»!

 

«Πάμε για γλυκάκι,

πάμε στην κουζίνα,

ζούνε κι’ οι γονείς σου

καθημερινή ρουτίνα»!

 

«Χάνουνε τον έλεγχο,

μες την παραζάλη,

στον αγώνα της ζωής

που τρέχουν κι’ όλ’ οι άλλοι»!

 

 

«Όμως δεν τους φταίω,

θέλω σεβασμό,

να με καταλάβουν,

ετούτο τους ζητώ».

 

«Με καταβιβάζει

ο καλός πατέρας,

τον υποστηρίζει

κι’ εκείνη η μητέρα»!

 

«Είμαι σ’ ένα δίλημμα,

ν’ αρχίσω να φωνάζω!

Πώς μπορώ κι’ εγώ,

να τους καταλάβω;»

 

«Πανικό παθαίνω,

ίσως και φοβία,

μοιάζει η ζωή μου

να ’ναι τραγωδία»!

 

«Βιάζομαι να κλείσω

τα δεκαοχτώ,

να φύγω από το σπίτι,

να πάω στο στρατό»!

 

«Να φύγω, να δουλέψω

κάπου μακριά,

ησυχία να ’βρω,

δεν αντέχω πια»!

 

 

 

Κάθισα και σκέφτηκα,

τι ’ναι αυτό το χάλι!!

Έχασαν τη «μπάλα»

τελείως οι μεγάλοι;!

 

Βάση στη ζωή τους

το καθημερινό,

οι «χίλιες» απαιτήσεις

και όχι το σχολειό;!

 

Όχι η «ψυχούλα»

του κάθε παιδιού,

που παθαίνει κρίση,

φταίξιμο γονιού;!

 

Πώς να βοηθήσω,

άλλο δεν γνωρίζω,

του παιδιού τον πόνο

για να απαλύνω!

 

«ΔΕΠΥ» και «ΚΕΔΥ»

μήπως να τους στείλω

και όχι τα παιδιά,

να τους αναγγείλω;!

 

Μήπως σεμινάριο,

απ’ τα δεκαοχτώ,

να παρακολουθήσεις

πριν γίνεις γονιός;!

 

 

 

Μήπως τα περίσσια

απ’ την Τεχνολογία,

να βάλεις εις την άκρη,

δεν έχουνε αξία;!

 

«Βάλει μέτρο στη ζωή

και κατάλαβέ με,

χρόνο θέλω άφθονο,

έλα στήριξέ με»!

 

«Χρόνο να σε βλέπω,

χρόνο να μιλάμε,

όσα και να κουβαλάς

άσκοπα θα πάνε»!

 

«Σε παρακαλώ,

αναθεώρησέ με,

έλα πιο κοντά

και κατάλαβέ με»!

 

«Πλέον δεν σε συγχωρώ,

έχω μεγαλώσει,

μου ’λειψε η αγάπη,

ποιος θα μου τη δώσει;;»

 

Της Τσιγδινού Δέσποινας

 

 

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Font Resize