Αρχική / ΕΙΔΗΣΕΙΣ / FreeTime / Ρέθυμνο – Ράνια Παπαδάκου – Η όποια «επανάσταση» στην συντριβή, την καταπίεση κ την αλλοτρίωση, είναι προσωπική επιλογή!

Ρέθυμνο – Ράνια Παπαδάκου – Η όποια «επανάσταση» στην συντριβή, την καταπίεση κ την αλλοτρίωση, είναι προσωπική επιλογή!

Η Ράνια Παπαδάκου έρχεται στο Ρέθυμνο για να ανέβει στη σκηνή και να μας υπενθυμίσει ότι η κατάσταση της γυναίκας είναι παντού και πάντα ίδια. Γυναίκες, αδελφές, μητέρες, φίλες, με ανάγκη για αγάπη και σεβασμό.

H ταλαντούχα ηθοποιός μετά από τόσες επιτυχημένες τηλεοπτικές σειρές και θεατρικές δουλειές που την έχουμε συναντήσει και αγαπήσει, έρχεται να μας ξαφνιάσει ευχάριστα, συμμετέχοντας στο εμβληματικό έργο των Ντάριο Φο και Φράνκα Ράμε «Όλο Σπίτι Κρεβάτι κι Εκκλησία», από το Θέατρο Τέχνης Καρόλου Κουν, σε σκηνοθεσία Κωστή Καπελώνη και μουσική Σταμάτη Κραουνάκη.

 Η παράσταση παρουσιάζεται στο Ρέθυμνο για δύο μέρες, την Δευτέρα 14 και την Τρίτη 15 Οκτωβρίου, στο Ωδείο Ρεθύμνου, στις 9.15 μ.μ..

Το έργο πρωτοανέβηκε το 1977, με τη Φράνκα Ράμε να παίζει όλους τους ρόλους. Έκτοτε παίζεται συνεχώς σε όλο τον «πολιτισμένο» κόσμο.
Η Ράνια Παπαδάκου, μία από τις τρεις ηθοποιούς της παράστασης, μίλησε στην CreteDoc για το έργο, τον ρόλο της σε αυτό και την ανταπόκριση του κοινού μετά από έναν επιτυχημένο κύκλο παραστάσεων στην Θεσσαλονίκη, την Αθήνα και σε επιλεγμένες πόλεις στην Ελλάδα.

Πείτε μου λίγα λόγια για την παράσταση «Όλο σπίτι, κρεβάτι κι εκκλησία»

Καταρχάς πρόκειται για ένα τραγικά επίκαιρο και απολύτως διαχρονικό, με λόγο πολιτικό, έργο των Ντάριο Φο/ Φράνκα Ράμε, που από το 1977 που γράφτηκε, παίζεται σε όλο τον πολιτισμένο κόσμο, σε Θέατρα και Πανεπιστήμια και αυτό από μόνο του λέει πολλά.

Πραγματεύεται την κατάσταση της γυναίκας, τη σεξουαλική δουλεία της και την υποτέλεια σας, εντός και εκτός εισαγωγικών, ανά τους αιώνες. Ένα έργο τρομακτικά οικείο, που ακουμπάει στην καρδιά, αλλά δίνει και γροθιά στο στομάχι. Δεν είναι ένα ή άλλο ένα φεμινιστικό έργο, είναι φωνή ανθρωπίνων δικαιωμάτων.

Η παράσταση η δική μας πάλι, με το Θέατρο Τέχνης, σε σκηνοθεσία του αγαπημένου μας Κωστή Καπελώνη, που έχει συνδέσει μαγικά τους μονολόγους αυτούς, ( που θα μπορούσε να παίζεται ο καθένας και μόνος του), σε ένα έργο συμπαγές κ με συναίσθημα που κλιμακώνεται κ κορυφώνεται, παίζεται από πέρυσι το Νοέμβριο στη σκηνή του Θεάτρου Τέχνης, στη Φρυνίχου, έχει ταξιδέψει πολύ σε όλη την Ελλάδα και ευτυχώς για εμάς, που από την αρχή την πιστέψαμε, έχει αγαπηθεί κι αυτό μας κάνει χαρούμενους.

Εσείς ποιον ρόλο ερμηνεύετε; Θεωρείτε ότι σας έχει επηρεάσει στην προσωπική σας ζωή;

Ο δικός μου μονόλογος φέρει τον τίτλο «Έχουμε όλες την ίδια ιστορία». Είναι πολύ εύστοχα βαλμένος να κλείνει την παράσταση, να συμπερασματοποιεί και μέσα από ένα κράμα κωμικού κ δραματικού λόγου, να σου δίνει ερεθίσματα να σκεφτείς και να πάρεις θέση υπεύθυνη, ως πολιτικό ον κ άνθρωπος, όχι μόνο ως φύλο, σε μια εποχή που η έμφυλη ισότητα αποτελεί ακόμα διακύβευμα.

Η δική μου ιστορία λοιπόν είναι μια «αναπαράσταση» της σεξουαλικής σχέσης μιας γυναίκας μ’ έναν άνδρα κι αλίμονο, όπως λέει κ η Φράνκα Ράμε, της υποτέλειας της σ’ αυτόν. Μιλάει για την ηδονή, την αγωνία, την απόλαυση, το φόβο, την αυτοδιάθεση, τη μοναξιά με τον παρόντα- απόντα σύντροφο, τη μητρότητα, κομμάτια της ιστορίας των γυναικών όλου του πολιτισμένου κόσμου, γιατί βεβαίως στις υποανάπτυκτες χώρες η κατάσταση είναι αδιανόητη και τραγική. Στην ιστορία μου υπάρχει κι ένα σουρεαλιστικό παραμύθι, που μέσα από τα κλασικά στοιχεία του παραμυθιού, προβολές κ αλληγορίες, καταλαβαίνουμε ότι είμαστε όλες κράμα καλών και κακών προσλαμβανουσών, πως υπάρχει μια κυτταρική κ μια συλλογική μνήμη κοινή και πως η όποια «επανάσταση» στην συντριβή, την καταπίεση κ την αλλοτρίωση, είναι προσωπική επιλογή!

Ως γυναίκα, εννοείται ότι αυτές τις κυτταρικές κ συλλογικές μνήμες τις κουβαλάω κ εγώ, η επιρροή που έχει υπάρξει, όσο καιρό αρθρώνω το λόγο των Ντάριο Φο/Φράνκα Ράμε, είναι ότι έχει οξυνθεί η παρατηρητικότητα μου και βλέπω παντού, από μια απλή καθημερινή σκηνή, ένα δελτίο ειδήσεων ή στον εργασιακό επαγγελματικό στίβο, ανεξαρτήτως ιδιότητας, πόσο καίριος είναι αυτός ο λόγος κ καταλαβαίνω γιατί εξακολουθεί να παίζεται φανατικά και να αφορά.

Τι ανταπόκριση υπάρχει από το ανδρικό κοινό; Θεωρείτε ότι η παράσταση δίνει τροφή για σκέψη και προβληματισμό στο κοινό;

Τόσο το έργο, όσο και η παράσταση μας, όπως είναι στημένη, είναι τεράστιος καθρέφτης ζωής! Είναι τόσο γνώριμες και οικείες οι καταστάσεις που περιγράφονται, που δεν υπάρχει περίπτωση να μην αναγνωρίσει κάποιος τον εαυτό του, τον φίλο, τον αδερφό, τον συνεργάτη.

Λέει αλήθειες καθολικές κ παγκόσμιες και σαφέστατα θα πάρει φεύγοντας, πολύ υλικό για επεξεργασία. Επειδή πρόκειται για γυναικείους μονολόγους, είναι λογικό αρχικά να υπάρξει ένα «μούδιασμα» από το ανδρικό κοινό, μπορεί να αισθανθεί λίγο άβολα, ακούγοντας αλήθειες, αλλά επειδή ο στόχος δεν είναι να καθίσουμε κάποιον στο εδώλιο, αλλά μέσα από κωμικά και δραματικά στοιχεία, να δούμε πως θα συμπορευθούμε αρμονικά, γρήγορα χαλαρώνουν, απολαμβάνουν και στο τέλος δίνουν τα εύσημα!

Για το τέλος και είναι κάτι που λέω συχνά, αλλά ειλικρινά δε βρίσκω κάτι περισσότερο αντιπροσωπευτικό απ’αυτό, θα σας παραπέμψω στον πρόλογο του βιβλίου του έργου μας. Λέει λοιπόν, πως στο έργο, το γέλιο συνυπάρχει με το δάκρυ -κυρίως- επειδή εμείς οι γυναίκες εδώ και 2.000 χρόνια κλαίμε, αλλά αυτήν την φορά γελάμε μαζί και ίσως και να κρυφογελάμε. Ένας κύριος που γνώριζε πολλά για το θέατρο, κάποιος… Μολιέρος, έλεγε: «Όταν πηγαίνεις στο θέατρο και βλέπεις μια τραγωδία, ταυτίζεσαι, συμμετέχεις, κλαις, κλαις, κλαις, κι ύστερα γυρίζεις σπίτι και λες: «πόσο πολύ έκλαψα απόψε . . .» και κοιμάσαι ανακουφισμένος. Ο πολιτικός λόγος πέρασε από πάνω σου όπως το νερό πάνω στο γυαλί. Ενώ αντίθετα, για να γελάσεις -μιλά πάντα ο Μολιέρος-χρειάζεται ευφυΐα, εξυπνάδα. Το γέλιο ανοίγει διάπλατα το στόμα σου, αλλά κ το μυαλό σου και στο μυαλό σου χώνονται τα καρφιά της λογικής»! Έτσι κ εμείς ευχόμαστε κι απόψε, κάποιοι να γυρίσουν σπίτι τους με το κεφάλι τους γεμάτο… καρφιά!

Η παράσταση έκανε πρεμιέρα στη Θεσσαλονίκη και συνέχισε στην Αθήνα, στο Θέατρο Τέχνης Καρόλου Κουν, της οδού Φρυνίχου. Παράλληλα περιοδεύει σε επιλεγμένες πόλεις, στο πλαίσιο της επικοινωνίας του Θεάτρου Τέχνης με το κοινό εκτός Αθηνών.

Το έργο πραγματεύεται την κατάσταση της γυναίκας στον σύγχρονο «πολιτισμένο» κόσμο.

Συγγραφείς: Φράνκα Ράμε & Ντάριο Φο

Μετάφραση: Αχχιλέας Καμάρας

Σκηνοθεσία: Κωστής Καπελώνης

Μουσικοί – Στίχοι τραγουδιών: Σταμάτης Κραουνάκης

Σκηνικά – Κοστούμια: Έλλη Λιδωρικιώτη

Επιμέλεια κίνησης: Φαίδρα Σούτου

Μουσικό περιβάλλον: Βάιος Πράπας

Βοηθός Σκηνοθέτη: Τζένη Κόλλια

Βοηθός Σκηνογράφου: Θεοδώρα Βεστάρχη

Τα τραγούδια και τα μουσικά θέματα, βασισμένα σε λαϊκές ιταλικές μελωδίες, επεξεργάστηκαν από κοινού ο Σταμάτης Κραουνάκης και ο Βάιος Πράπας.

Πρωταγωνιστούν (με σειρά εμφάνισης):

Βασιλική Δέλιου (Μια γυναίκα μόνη)

Γιάννα Μαλακατέ (Η μαμά – φρικιό)

Ράνια Παπαδάκου (Έχουμε όλες την ίδια ιστορία)

Ωδείο Ρεθύμνου 14,15 Οκτωβρίου, ώρα 9.15 μ.μ.

Τιμή εισιτηρίου 12€  Προπώληση VIVA

Διάρκεια παράστασης 100’

Υπεύθυνη Περιοδείας- Επικοινωνίας : Φ. ΚΟΡΟΜΠΕΛΗ  6931181093

Ευχαριστώ από καρδιάς και εκτιμώ όλους τους συντελεστές της παράστασης, το Θέατρο Τέχνης και ιδιαίτερα τον Κωστή Καπελώνη που ήρθαν στο Ρέθυμνο, εμπλουτίζοντας έτσι το φεστιβάλ καθιστώντας αυτό,  σπουδαιότερο και ποιοτικότερο για τα πολιτιστικά δρώμενα αυτού του τόπου.

Η επιμελήτρια του Φεστιβάλ:  Χρυσούλα Σκεπετζή

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Font Resize