Αρχική / ΕΙΔΗΣΕΙΣ / ΚΡΗΤΗ / ΡΕΘΥΜΝΟ / Ρέθυμνο – Μελετήθηκαν 869 άτομα δικαιούχοι δελτίου μετακίνησης, ηλικίας 2 έως 100 ετών! – Κοινωνική Έρευνα για άτομα με αναπηρίες

Ρέθυμνο – Μελετήθηκαν 869 άτομα δικαιούχοι δελτίου μετακίνησης, ηλικίας 2 έως 100 ετών! – Κοινωνική Έρευνα για άτομα με αναπηρίες

Η Δ/νση Δημόσιας Υγείας & Κοινωνικής Μέριμνας πραγματοποίησε έρευνα για το προφίλ της αναπηρίας και τα χαρακτηριστικά που αυτό εμφανίζει την τελευταία τετραετία 2015-2018. Η έρευνα που πραγματοποίησε καλύπτει γεωγραφικά την Περιφερειακή Ενότητα Ρεθύμνου.

Τίτλος  της Έρευνας : Κοινωνική Έρευνα για άτομα με αναπηρίες. Αύξηση ποσοστών αναπηρίας την τετραετία 2015-2018 σε δικαιούχους μειωμένου εισιτηρίου της Περιφερειακής  Ενότητας  Ρεθύμνης.

 

Σκοπός της Έρευνας:

Η χρήση μειωμένου εισιτηρίου στα μέσα μετακίνησης είναι μια κοινωνική παροχή που απευθύνεται σε ευαίσθητες ομάδες πληθυσμού με χαμηλά εισοδήματα και προβλήματα υγείας (αναπηρία >67%).

Σκοπός της έρευνας ήταν η μελέτη των ποιοτικών χαρακτηριστικών των δικαιούχων.

Γίνεται ποσοτική αποτύπωση των ατόμων αυτών και των χαρακτηριστικών τους για την κρίσιμη για την χώρα μας τετραετία 2015-2018 και αναδεικνύονται  οι επιπτώσεις της κοινωνικό -οικονομικής κρίσης στην υγεία του πληθυσμού.

 

Υλικό & Μέθοδος

Συνολικά μελετηθήκαν 869 άτομα δικαιούχοι δελτίου μετακίνησης, ηλικίας 2 έως 100 ετών.

Έγινε αναδρομική μελέτη για τα έτη 2015 έως 2018 των δικαιούχων. Μελετηθήκαν ποιοτικά χαρακτηριστικά όπως φύλο, ηλικία, είδος αναπηρίας, έγινε συσχέτιση των μεταβλητών αυτών και ακολούθησε η ποιοτική τους ανάλυση.

Περιγραφική και Επεξηγηματική Έρευνα.

 

 

ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ

 

 

  • Η αναπηρία αποτελεί ένα πολυδιάστατο φαινόμενο. Στην προσπάθεια μας να την ταξινομήσουμε αποδεχτήκαμε μια περισσότερο κοινωνική αντίληψης πάρα μια ιατρικοκεντρική. Η εν λόγω κοινωνική αντίληψη της αναπηρίας αποδέχεται τη συμβολή μιας σειράς περιβαλλοντικών μεταβλητών που εντείνουν την αναπηρία μη θεωρώντας αυτήν μόνο ως χαρακτηριστικό του ατόμου αλλά ως ενός πλέγματος κοινωνικών και άλλων συνθηκών. Η εν λόγω αντίληψη έρχεται σε συμφωνία με τον επίσημο ορισμό του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας ο οποίος ορίζει αυτήν δίνοντας ιδιαίτερη έμφαση στο γεγονός ότι το θεραπευτικό πλαίσιο πρέπει να λαμβάνει υπόψιν του ότι οι ασθενείς αποτελούν κοινωνικά όντα τα οποία ζουν υπό ένα σύνθετο κοινωνικό πλαίσιο. Κάνει λόγω για μια κοινωνική υγεία η οποία μπορεί να οριστεί με τους όρους της κοινωνικής προσαρμογής και της κοινωνικής υποστήριξης (Π.Ο.Υ., 1974).
  • Αναφορικά με την απόδοση των ποσοστών αναπηρίας στους υπό εξέταση ασθενείς των ετών που μελετάει η έρευνα πρέπει να επισημάνουμε στον αναγνώστη ότι έχει προηγηθεί τροποποίηση του Κανονισμού (έτος 2015) που διέπει τη λειτουργία, βάσει των αυστηρότερων Πρωτοκόλλων που έχουν καταρτιστεί. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα τα ποσοστά αναπηρίας να είναι μειωμένα σε σχέση με το παρελθόν.

 

Υπό αυτό το πρίσμα και υπό τη σκέψη ότι βρισκόμαστε στο πλαίσιο ενός ραγδαία μεταβαλλόμενου κόσμου καταγράφονται τα παρακάτω συμπεράσματα:

  • Τα ψυχικά & ψυχιατρικά νοσήματα αυξάνονται κατά 4% στην διάρκεια της τετραετίας 2015-2018. Πλήττουν με σειρά βαρύτητας κυρίως τις ηλικίες 26 έως 46 ετών και ακολουθεί η ηλικιακή ομάδα 19 έως 25 ετών αντίστοιχα.
  • Ακολούθως τα αυτοάνοσα νοσήματα εμφανίζονται με συχνότητα 21,4% σε μικρές ηλικίες ήτοι, 19 έως 25 ετών ενώ συνεχίζουν να εμφανίζονται με μικρότερα ποσοστά (81%) στις ηλικίες από 26 έως 46 ετών.
  • Είναι άξιο επισήμανσης ότι αυτές οι δυο κατηγορίες νοσημάτων που εμφανίζουν και τα μεγαλύτερα ποσοστά αύξησης δεν είναι ασύνδετες μεταξύ τους, καθώς ένας πολύ σημαντικός παράγοντας της εμφάνισης των αυτοάνοσων είναι το άγχος και η κακή ψυχολογία του ασθενούς. Για τον λόγο αυτό η θεραπεία ενός αυτοάνοσου νοσήματος απαιτεί πέρα των ιατρικών θεραπειών και συμπεριφορικές παρεμβάσεις προκειμένου για τη διαχείριση του άγχους ώστε με αυτό τον τρόπο να υπάρχει μια ολιστική προσέγγιση επί του θέματος.
  • Μια συγκριτική ματιά των τωρινών ευρημάτων με εκείνα αντίστοιχης έρευνας για την τετραετία 2010 με 2014, που ολοκληρώθηκε από την υπηρεσία μας και δόθηκε στην δημοσιότητα το 2014, φέρουν στο προσκήνιο αξιοσημείωτες συγκλίσεις. Αναλυτικότερα, παρατηρούμε ότι και για την προηγούμενη τετραετία μελέτης παρουσιάζεται σταδιακή αύξηση των δικαιούχων καρτών αναπηρίας, αύξηση του αριθμού των ατόμων που ανήκουν στην κλίμακα 80% έως 90% αναπηρία, αυξητική τάση νοσηρότητας στις μικρές ηλικιακές ομάδες αλλά και στην πλέον παραγωγική ομάδα των ατόμων 46-64 ετών. Αυξητική τάση εμφάνιζαν επίσης και τα ψυχικά και νευρολογικά προβλήματα κυρίως στις ηλικίες 46 ετών μέχρι 64. Τα ευρήματα αυτά έρχονται όχι μόνο να επιβεβαιωθούν αλλά να κάνουν εντονότερη την παρουσία τους και την επόμενη τετραετία μελέτης.
  • Εξαιτίας του εισοδηματικού περιορισμού που θέτει η νομοθεσία, οι κάτοχοι δικαιώματος απαλλαγής κομίστρου των αστικών συγκοινωνιών ανήκουν στα χαμηλότερα εισοδηματικά στρώματα κάτι που συμβάλλει στην διαμόρφωση του προφίλ των ατόμων με αναπηρία.

 

Κλείνοντας θα θέλαμε να επισημάνουμε ότι στην προσπάθεια μας να ξεπεράσουμε το φράγμα της στατικής παρουσίασης του θέματος της αναπηρίας παραθέσαμε παράλληλα με την ανάλυση των ευρημάτων που προέκυψαν από τη μεθοδολογική χρήση των εργαλείων μας (ορισμός μεταβλητών, συσχετίσεις αυτών, προσδιορισμός στατιστικής σημαντικότητας), την διασταλτική ερμηνεία του ζητήματος της αναπηρίας και της σύνδεσής της με τα ιστορικά συμφραζόμενα της υπό συνεχούς διαμόρφωσης και διαφοροποίησης της ελληνικής κοινωνίας λαμβάνοντας υπόψιν μας τα ενδημικά οικονομικά, κοινωνικά, νομικά συμφραζόμενα στην ρευστότητα τους.

 

Ελληνική Δημοκρατία

Περιφέρεια Κρήτης

Γενική Δ/νση Δημόσιας Υγείας & Κοιν .Μέριμνας

Διεύθυνση Δημόσιας Υγείας & Κοιν. Μέριμνας Π. Ε. Ρεθύμνης

Τμήμα Κοινωνικής Αλληλεγγύης

 

Κοινωνική Έρευνα για την αναπηρια

 

Ρέθυμνο  Ιούνιος  2019

 

Ταυτότητα της Έρευνας

 

Επωνυμία Υπηρεσίας που Διεξήγαγε την Έρευνα:

Περιφέρεια Κρήτης, Περιφερειακή Ενότητα Ρεθύμνης, Διεύθυνση Δημόσιας Υγείας & Κοινωνικής Μέριμνας.

 

Αρμοδιοτητα της περιφερειασ

Σύμφωνα με το Νόμο 3852/2010 (Πρόγραμμα Καλλικράτης) στα πλαίσια των αρμοδιοτήτων των Περιφερειών  είναι και η διενέργεια κοινωνικών ερευνών με θεματολογία που αναφέρεται σε μια ευρείας κλίμακας κοινωνικά ζητήματα.

 

Σκοπός της Έρευνας:

Η χρήση μειωμένου εισιτηρίου για τα αστικά και υπεραστικά μέσα μετακίνησης είναι μια κοινωνική παροχή του κράτους που απευθύνεται σε ευαίσθητες ομάδες πληθυσμού με προβλήματα υγείας (αναπηρία >67%).

Η παρούσα έρευνα αναφέρεται στη μελέτη των ποιοτικών χαρακτηριστικών των δικαιούχων Δελτίου μετακίνησης Ατόμων με αναπηρία της Περιφερειακής Ενότητας Ρεθύμνης.

 

Μέθοδος

Συνολικά μελετήθηκαν 869 άτομα δικαιούχοι Δελτίου μετακίνησης ηλικίας 2 έως 100 ετών.

Έγινε αναδρομική μελέτη για τα έτη 2015-2019 του αριθμού των δικαιούχων.

Μελετήθηκαν ποιοτικά χαρακτηριστικά όπως φύλο, ηλικία, είδος αναπηρίας και πραγματοποιήθηκε συσχέτιση των μεταβλητών αυτών καθώς και ακολούθησε η ποιοτική ανάλυση τους.

 

Σχεδιασμός της Έρευνας:

 Περιλαμβάνει και τις δυο βασικές κατηγορίες, την Περιγραφική και την Επεξηγηματική Έρευνα.

 

Ιδιαίτερα Χαρακτηριστικά Δείγματος:

Δελτίο μετακίνησης σε αστικά και υπεραστικά μέσα δικαιούνται άτομα με Αναπηρία άνω του 67/%, μόνιμοι κάτοικοι Ρεθύμνης οι οποίοι είναι: Ελληνικής υπηκοότητας, Υπήκοοι Κρατών – Μελών της Ε.Ε., Υπήκοοι Κρατών-Μελών Ενιαίου Ευρωπαϊκού Οικονομικού Χώρου, Υπήκοοι Κρατών που περιλαμβάνονται στην Ευρωπαϊκή Σύμβαση (Ν.4017/59 ΦΕΚ246/Α), Υπήκοοι των Κρατών εκτός Ε.Ε που έχουν καταστεί ανίκανοι για εργασία μετά από εργατικό ατύχημα σε ελληνικό έδαφος ,αναγνωρισμένοι πρόσφυγες εφόσον διαμένουν μόνιμα και νόμιμα στην Ελλάδα (Ν.3989/59 ΦΕΚ201/Α) και έχουν παθολογοανατομικό πρόβλημα αναπηρίας τουλάχιστον 67%

Συνολικά μελετήθηκαν  163 άτομα για το 2015, 216 άτομα για το 2016, 218 για το 2017 και 272 για το 2018 (σύνολο 869 άτομα). Οι ηλικιακές ομάδες ήταν <18 ετών, 19-25 έτη, 26-45 έτη,  46-64 έτη και  >65 ετών. Οι κατηγορίες των νοσημάτων ήταν ψυχικά νοσήματα, Νοητική στέρηση, Σακχαρώδης Διαβήτης, Κοινή Νόσος, καρδιολογικά νοσήματα, ορθοπεδικά, βαριά αναπηρία, νευρολογικά, πνευμονολογικά, αιματολογικά, αυτοάνοσα, γαστρεντορολογικά και λοιπά νοσήματα καθώς και αναπηρία από ατυχήματα. Οι κλίμακες των ποσοστών αναπηρίας : 67%-79%, 80% – 90% και 91% έως 100%.

 

Γεωγραφική Κάλυψη:

Η Περιφερειακή Ενότητα Ρεθύμνης με όλους τους Δήμους της Π. Ε. ήτοι Αγίου Βασιλείου, Ανωγείων, Αμαρίου, Μυλοποτάμου και Ρεθύμνου.

 

 

Συλλογή Στοιχείων:   

Η Συλλογή στοιχείων έγινε με τη χρήση των στοιχείων που φυλάσσονται στο αρχείο της υπηρεσίας

Η έρευνα πραγματοποιήθηκε από την Κοινωνιολόγο Μαρκάκη Καλλιόπη, στέλεχος της υπηρεσίας, με την συμβολή της Καβαλάρη Ζωής, κοινωνικής λειτουργού, εργαζόμενη στο πρόγραμμα «Κοινωφελούς εργασίας του ΟΑΕΔ» και σε συνεργασία με την Α΄ Τοπική Μονάδα Υγείας Ρεθύμνου (ΤΟ.Μ.Υ.).

Η διαμόρφωση των κατηγοριών νοσημάτων και η ένταξη στις  κλίμακες αναπηριών και η διαμόρφωσή τους έγινε από την ειδικευόμενη ιατρό του ΠΑ.Γ.Ν. Ηρακλείου Παυλάκη Κωνσταντία και των γιατρών του Τ.Ο.Μ.Υ. Ρεθύμνου Ζωγραφάκη Λεωνίδα και Θεσαλονίτη Ζωή.

 

Για την στατιστική ανάλυση των δεδομένων της έρευνας χρησιμοποιήθηκε το στατιστικό πακέτο SPSS.

 

ΠΑΡΑΤΗΡΗΣΗ

  • Από την 1η Σεπτεμβρίου 2011 καταργούνται όλες οι επιτροπές πιστοποίησης αναπηριών (με εξαίρεση εκείνων του στρατού, ναυτικού, αεροπορίας και της αστυνομίας που εξακολουθούν να ασκούν τις αρμοδιότητες τους) και εφαρμόζεται ο Ν.3863/2010. Σύμφωνα με το Νόμο αυτό δημιουργούνται τα Κέντρα Πιστοποίησης Αναπηριών (ΚΕ.ΠΑ.)που υπάγονται στη Διεύθυνση Αναπηρίας και Ιατρικής της Εργασίας της Διοίκησης ΙΚΑ.ΕΤΑΜ. Έργο των ΚΕ.ΠΑ. είναι ο καθορισμός του ποσοστού αναπηρίας και ο χαρακτηρισμός των ατόμων ως Άτομα με Αναπηρία. Τα στοιχεία που χρησιμοποιήθηκαν στην παρούσα έρευνα από 2012 έως και το 2014 είναι σύμφωνα με την παραπάνω νομοθεσία καθώς και με την Υπ. Απ. Φ.11321/οικ.10219/688 (ΦΕΚ1506/4-5-2012), «Ενιαίος Πίνακας Προσδιορισμού Ποσοστού Αναπηρίας».

 

  • Στην παρούσα έρευνα επισημαίνεται ότι επιχειρήθηκε η σύνδεση των ευρημάτων της αναπηρία, πέρα της βλάβης που προκάλεσε στα άτομα, με τα ευρύτερα κοινωνικό-πολιτικά σχήματα ανάλυσης της ελληνικής κοινωνίας.

 

 

ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ

ΣΥΓΚΡΙΤΙΚΟΙ ΠΙΝΑΚΕΣ ΚΑΙ ΔΙΑΓΡΑΜΜΑΤΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΤΕΤΡΑΕΤΙΑ 2015-2018

Συγκριτικός πίνακας έκδοσης και ανανέωσης της κάρτας μετακίνησης ατόμων με αναπηρία ανά έτος και η ποσοστιαία μεταβολή 2015-2018

Έτη2015201620172018Ποσοστό μεταβολής 2015-2018
Έκδοση10,3%16,7%13,4%33,2%+22,9%
Ανανέωση89,7%83,3%86,6%66,8%-22,9%
Σύνολο165 άτομα215 άτομα217 άτομα271 άτομα868 άτομα

Παρατηρείται πως ενώ για το έτος 2015 οι εκδόσεις νέων περιστατικών καταλαμβάνουν μόνο το 10% των παρεχόμενων δελτίων μετακίνησης το 2018 αγγίζουν το 33,2%. Με άλλα λόγια παρατηρείται μια αύξηση της τάξης του 22,9% σε νέα περιστατικά που οδηγούν σε αναπηρία. Όσον αφορά τις ανανεώσεις, παρατηρούμε μια σταθερή παρουσία, που σημαίνει ότι τα παλιά περιστατικά παραμένουν για πάνω από μια πενταετία ή ακόμα και εφόρου ζωής. Είναι αξιοσημείωτο επίσης το γεγονός ότι οι δικαιούχοι καρτών από το 2015 μέχρι το 2018 αυξήθηκαν κατά 100 άτομα.

 

 

 

 

 

 

 

Διαγραμματική απεικόνιση των εκδόσεων και ανανεώσεων των δελτίων μετακίνησης την τετραετία 2015-2018

 

Συγκριτικός πίνακας ατόμων που δικαιούνται κάρτα μετακίνηση ατόμων με αναπηρία ανά έτος όσο αφορά το φύλο και η ποσοστιαία μεταβολή αυτών για την τετραετία 2015-2018

Φύλο2015201620172018Μεταβολή 2010-2014 (%)
Γυναίκα46,3%46,5%45,6%50,9%+4,6%
Άνδρας53,7%53,5%54,4%49,1%-4,6%
Σύνολο165 άτομα215 άτομα217 άτομα271 άτομα868 άτομα

 

Από τους πολίτες το 2015 μέχρι και το 2017 το μεγαλύτερο ποσοστό εμφανίζεται στους άνδρες. Το 2018 παρουσιάστηκε μια μικρή ανατροπή αυτών των ποσοστών με το 49,1% τώρα να είναι άνδρες και το 50,9% γυναίκες.

 

 

 

Συγκριτικός πίνακας ατόμων που δικαιούνται κάρτα μετακίνηση ατόμων με αναπηρία ανά έτος όσο αφορά τα ποσοστά αναπηρίας.

 

 

Ποσοστό αναπηρίας2015201620172018Μεταβολή 2015-2018 (%)
67%-79%65,4%61,9%62,2%61,1%-4,3%
80%-90%31,5%33,5%33,2%34,7%+3,2%
91%-100%3,1%4,7%4,6%3,7%+0,6%
 

Σύνολο

165 άτομα215 άτομα217 άτομα271άτομα868 άτομα

 

 

Διαγραμματική απεικόνιση των ποσοστών αναπηρίας την τετραετία 2015-2018

 Διαγραμματική απεικόνιση της μεταβολής των ποσοστών αναπηρίας την τετραετία 2015-2018

 

 

Οι περισσότερες περιπτώσεις αναπηρίας ανδρών και γυναικών συγκεντρώνονται στα ποσοστά αναπηρίας 67% έως 79% με την ηλικιακή ομάδα 65 ετών & άνω να έχει τη μεγαλύτερη συμμετοχή σε αυτά τα ποσοστά (68,4%). Το αξιοσημείωτο σε αυτό το σημείο είναι ότι κατά την τετραετία 2015-2018 υπήρξε σημαντική διαφοροποίηση στα ποσοστά αναπηρίας των ατόμων (ανδρών και γυναικών), που ανήκουν στην κλίμακα 80% με 90 % αναπηρία. Η αύξηση αυτή αναφέρεται στο 3,2% σε σχέση με το 2015. Τα περιστατικά που αναφέρονται στην κλίμακα 67-79% αναπηρία στον υπό μελέτη πληθυσμό μειώθηκαν κατά 4,3%.  Οριακή επίσης υπήρξε η αύξηση στην κλίμακα αναπηρίας 91-100% αναπηρία η οποία μείωση αγγίζει μόλις το 0,6%.

Η αύξηση όμως των ατόμων που εμφανίζουν μεγάλα ποσοστά αναπηρίας αντικατοπτρίζει την ραγδαία αύξηση της πολυπλοκότητας του ζητήματος της αναπηρίας καθώς και του κόστους θεραπείας που απαιτείται. Με άλλα λόγια το θεραπευτικό βάρος της πολυνοσηρότητας αυξάνεται όπως και η αύξηση του κόστους φροντίδας υγείας. Πηγή: Eurostat, 2013 (20), “Δαπάνες υγείας ανά κάτοικο της Ε.Ε.-15”.

 

Συγκριτικός πίνακας ηλικιακών ομάδων με ποσοστά αναπηρίας >67%

Ηλικίες2015201620172018Μεταβολή 2015-2018 σε %
2-18 ετών3,7%4,2%5.1%6,3%+2,6%
19-25 ετών1,2%3,7%6,0%5,2%+4%
26-45 ετών24,1%20,5%17,5%19,6%-4,5%
46-64 ετών35,2%36,7%40,1%45,8%+10,6%
<65 ετών35,8%34,9%31,3%23,2%-12,6%
 

Σύνολο ατόμων

165215217271868 άτομα

 

 

Διαγραμματική απεικόνιση των ηλιακών ομάδων που συγκεντρώνουν ποσοστό αναπηρίας >67% κατά την τετραετία 2015-2018

 

Όπως προκύπτει από τα υπό μελέτη στοιχεία, από το 2015 μέχρι το 2018 υπήρξε σταδιακή άνοδος των ποσοστών των νεότερων ηλικιών που χρήζουν Δελτίων Μετακίνησης ΑμεΑ. Αυξητική τάση νοσηρότητας εμφανίζουν και  οι υπόλοιπες ηλικιακές ομάδες με την πιο μεγάλη τάση να συγκεντρώνει η ηλικιακή ομάδα των 46-64. Μόνο στις ηλικίες 65 ετών και άνω εμφανίστηκε σημαντική μείωση των ποσοστών αυτών (12,6%) και έπεται σε σημαντικότητα μια μικρή μείωση (4,5%) της αναπηρίας στην ηλικιακή ομάδα 26-45 ετών.

 

Διαγραμματική απεικόνιση της μεταβολής των ηλικιών που νοσούν με ποσοστά αναπηρίας >67%

 

Συγκριτικός πίνακας νοσημάτων (ποσοστά %)

 

Νοσήματα2015201620172018Μεταβολή σε2015-2018 %
Ca17%9,8%11,5%11,4%-5,6%
Νοητική υστέρηση2,4%7,0%6,9%3,7%+1,3%
Σακχαρώδη διαβήτη1,8%1,9%1,8%1,9%+0,1%
Λοιπά νοσήματα18,2%15,3%12,4%7,6%-10,6%
Κοινή νόσος0,6%1,4%1,8%2,2%+1,6%
Ψυχικά νοσήματα20%20,9%23%24%+4%
Καρδιολογικά9,1%10,7%9,2%10%+0,9%
Ορθοπεδικά1,2%3,3%4,1%4,8%+3,6%
Βαριές Αναπηρίες12,1%13,5%11,1%9,2%-2,9%
Νευρολογικά5,5%6,0%7,4%6,6%+1,1%
Πνευμονολογικά0,6%0,5%0,5%0,7%+0,1%
Αιματολογικά3,6%2,3%1,4%4,1%+0,5%
Νεφροπαθής3,6%1,9%3,7%4,4%+0,8%
Αναπηρία από ατύχημα1,8%1,4%0,5%0,4%-1,4%
Αυτοάνοσο 1,8%3,3%3,7%7,4%+5,6%
Γαστρεντερολογικά0,6%0,9%0,9%1,5%+0,9%
Σύνολο ατόμων165215217271868

 

 

      Στο παραπάνω διάγραμμα μπορούμε να παρατηρήσουμε την σημαντικά πτωτική τάση των πασχόντων από Ca, καθώς το ποσοστό μειώθηκε κατά 5,6 ποσοστιαίες μονάδες από το 2015 έως το 2018. Αντίστοιχα πτωτική τάση, σε μικρότερη βέβαια κλίμακα, παρατηρείται και στις περιπτώσεις βαριάς αναπηρίας.

Αντίθετα, είναι εμφανής η σταδιακή αύξηση των ψυχικών νοσημάτων, συγκεκριμένα κατά 4 ποσοστιαίες μονάδες, από το 2015 μέχρι και το 2018. Παρατηρείται, ακόμα, ιδιαίτερα μεγάλη αύξηση των αυτοάνοσων νοσημάτων, κατά 5,6 ποσοστιαίες μονάδες.

 

Διαγραμματική απεικόνιση των εμφανιζόμενων νοσημάτων που προκαλούν αναπηρία την τετραετία 2015-2018

 

Όσο αφορά τα αυτοάνοσα νοσήματα:

Τα αυτοάνοσα νοσήματα είναι παθολογικές καταστάσεις, που αναπτύσσονται λόγω του ότι το αμυντικό σύστημα του οργανισμού μας δεν αναγνωρίζει τα κύτταρά του και στρέφεται εναντίον του ίδιου του οργανισμού και βλάπτει τα όργανα του σώματός μας. Έχουν περιγραφεί πάνω από 200 αυτοάνοσα νοσήματα.

Τα αυτοάνοσα νοσήματα θεωρούνται μια πολυπαραγοντική νόσος και για την αιτιοπαθογένειά τους έχουν προταθεί και μελετηθεί γενετικοί, περιβαλλοντικοί, ορμονικοί και ανοσολογικοί παράγοντες. Τόσο το εξωγενές στρες, όσο και το ενδογενές άγχος ενός ατόμου σχετίζεται με την εμφάνιση αυτών των νοσημάτων. Η επίδραση του στρες στην νοσηρότητα του πληθυσμού δεν αμφισβητείται. Έχει τεκμηριωμένα ενοχοποιηθεί, στην εμφάνιση υπέρτασης, θρομβώσεων, καρδιαγγειακών παθήσεων, νευροψυχιατρικών διαταραχών όπως άγχος, κατάθλιψη, έκπτωση της γνωσιακής λειτουργίας, ακόμη και νεοπλασιών. Τα ποσοστά αυτών των νοσηρών καταστάσεων τα τελευταία χρόνια αυξάνονται δραματικά.

 

Όσο αφορά τα ψυχικά νοσήματα:

Σύμφωνα με τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας η εμφάνιση ψυχικών νόσων συναρτάται  με ένα αριθμό κοινωνικών, οικονομικών, περιβαλλοντικών και συμπεριφορικών παραγόντων οι οποίοι επιδρούν στην ψυχοσύνθεση του ατόμου (WHO, 2011). Η ψυχική υγεία προσλαμβάνει ιδιαίτερες διαστάσεις στην δημόσια υγεία γιατί σύμφωνα με επιστημονικές έρευνες καταλαμβάνει τις πρώτες θέσεις στην κατάταξη όσο αφορά τις αιτίες που προκαλούν ανικανότητα συμμετοχής στην παραγωγική διαδικασία.

Στην Ελλάδα από το 2010 και μετά η εμφάνιση της οικονομικής κρίσης ήταν η αιτία να ενταθούν προβλήματα όπως ο κοινωνικός αποκλεισμός, οι αυξανόμενες κοινωνικές ανισότητες, η αβεβαιότητα για το μέλλον, η ανεργία, και η επαγγελματική ανασφάλεια. Τα παραπάνω είναι παράγοντες που οδήγησαν την πλειοψηφία των Ελλήνων σε μια κατάσταση ψυχολογικής δυσφορίας (επιστημονική μελέτη με τίτλο «Effects of Economic Crisis on Health and Health care In Greece»  που δημοσιεύτηκε στο Health Policy. Vol.3, 2014 p.9).

 

 

Διαγραμματική απεικόνιση της μεταβολής των ποσοστών εμφάνισης των νοσημάτων κατά την τετραετία

 

ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ ΤΗΣ ΕΡΕΥΝΑΣ

 

Όσο αφορά την συσχέτιση παραγόντων-μεταβλητών της έρευνας

Για τον έλεγχο συσχέτισης των παραγόντων νόσημα και φύλο, νόσημα και ποσοστό αναπηρίας χρησιμοποιήθηκε ο συντελεστής συσχέτισης Pearson. Το επίπεδο σημαντικότητας p του ελέγχου ορίστηκε στις τιμές 0.05, 0.01 και 0.001. Οι τιμές του στατιστικού ελέγχου οι οποίες αντιστοιχούν στο επίπεδο σημαντικότητας p ονομάζονται κρίσιμες τιμές και προσδιορίζουν την ύπαρξη συσχέτισης ή όχι μεταξύ των μεταβλητών. Επίπεδο σημαντικότητας p μικρότερο των κρίσιμων τιμών προϋποθέτει ύπαρξη στατιστικά σημαντικής σχέσης ή διαφοράς μεταξύ των μεταβλητών. Συγκεκριμένα, όσο μικρότερη είναι η κρίσιμη τιμή τόσο πιο στατιστικά σημαντική συσχέτιση ή διαφορά υποδεικνύεται.

Κατ’ εφαρμογή των παραπάνω, στην εν λόγω έρευνα εμφανίζεται πολύ μικρή συσχέτιση των δύο παραγόντων νόσημα και φύλο καθώς και του νοσήματος με τα ποσοστά αναπηρίας. Από την άλλη πλευρά σημαντική στατιστική σχέση εμφανίστηκε μετά του νοσήματος και της ηλικιακής κλίμακας που χρησιμοποιήθηκε στην εν λόγω έρευνα.

Από τη σχέση αυτή προέκυψαν τα παρακάτω:

  • Τα ψυχικά και ψυχιατρικά νοσήματα, τα οποία καταλαμβάνουν ποσοστό που αγγίζει το 24% της νοσηρότητας του συνόλου του υπό μελέτη πληθυσμού της έρευνας, εμφανίζονται στην ηλικιακή ομάδα 19 έως 25 ετών σε ποσοστό 21,4%, στην ηλικιακή ομάδα 26 έως 46 ετών σε ποσοστά 47,7% ενώ στις ηλικίες μέχρι 19 ετών και από 65 ετών και άνω σε πολύ μικρά μονοψήφια νούμερα. Η ανησυχητική αυτά τάση αύξησης στις πιο παραγωγικές για τον άνθρωπό και την κοινωνία ηλικίες επιβεβαιώνεται και από άλλες ανάλογου περιεχομένου έρευνες. Παράδειγμα αποτελεί μια έρευνα του 2011 τα συμπεράσματα της οποίας αναφέρουν ότι ετησίως 165 εκατομμύρια Ευρωπαίοι (38,2%) εμφανίζουν κάποια ψυχική διαταραχή (Gustavsson et al, 2011, “Cost of disorders of the brain in Europe, 2010”, Eur. Neropsychopharmacol).
  • Άλλος ένας σημαντικός παράγοντας που οφείλουμε να συνυπολογίσουμε στο σημείο αυτό είναι η αύξηση κατά 3,2% των μεγάλων ποσοστών αναπηρίας στην κλίμακα 80% με 90%.  Η αύξηση όμως αυτή αντικατοπτρίζει την ραγδαία αύξηση της πολυπλοκότητας του ζητήματος της αναπηρίας καθώς και του κόστους θεραπείας που απαιτείται. Με άλλα λόγια το θεραπευτικό βάρος της πολυνοσηρότητας αυξάνεται όπως και η αύξηση του κόστους φροντίδας υγείας. Πηγή: Eurostat, 2013 (20), “Δαπάνες υγείας ανά κάτοικο της Ε.Ε.-15”. Η προσαρμογή του ατόμου στην κατάσταση αναπηρίας προϋποθέτει αλλαγές (Brown, 1992 & Shontz, 1975), οι οποίες καλύπτουν πέρα από ένα ευρύ φάσμα τραυματικών γεγονότων (συμπεριλαμβανομένων της απώλειας των φυσικών λειτουργιών και τις παρεπόμενες κοινωνικές και επαγγελματικές αλλαγές), και την υιοθέτηση νέων ρόλων  που ενδέχεται κυρίως στα μεγάλα ποσοστά αναπηρίας, να καθιστούν το μέλλον του ατόμου που τη βιώνει ιδιαίτερα απειλητικό (Persson & Ryden, 2006).
  • Τα αυτοάνοσα μας έδωσαν την εξής εικόνα: στην ηλικιακή κλίμακα 19 ετών έως και 25 τα αυτοάνοσα εμφανίζονται με μια συχνότητα 21,4% ενώ στην κλίμακα 26 με 46 έτη το ποσοστό πέφτει στο 8,1%. Στις μικρές, κάτω των 18 ετών, και στις μεγάλες ηλικίες, άνω των 65, τα ποσοστά εμφάνισης αυτοάνοσων είναι πολύ μικρά, περίπου 3% αντίστοιχα.
  • Κατά την ανάλυση των στοιχείων της έρευνας ανά έτος δεν παρουσιάστηκαν σημαντικές διαφοροποιήσεις πάρα μόνο αποτυπώθηκαν πολύ μικρές αποκλίσεις

 

ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ

 

  • Η αναπηρία αποτελεί ένα πολυδιάστατο φαινόμενο. Στην προσπάθεια μας να την ταξινομήσουμε αποδεχτήκαμε μια περισσότερο κοινωνική αντίληψης πάρα μια ιατρικοκεντρική. Η εν λόγω κοινωνική αντίληψη της αναπηρίας αποδέχεται τη συμβολή μιας σειράς περιβαλλοντικών μεταβλητών που εντείνουν την αναπηρία μη θεωρώντας αυτήν μόνο ως χαρακτηριστικό του ατόμου αλλά ως ενός πλέγματος κοινωνικών και άλλων συνθηκών. Η εν λόγω αντίληψη έρχεται σε συμφωνία με τον επίσημο ορισμό του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας ο οποίος ορίζει αυτήν δίνοντας ιδιαίτερη έμφαση στο γεγονός ότι το θεραπευτικό πλαίσιο πρέπει να λαμβάνει υπόψιν του ότι οι ασθενείς αποτελούν κοινωνικά όντα τα οποία ζουν υπό ένα σύνθετο κοινωνικό πλαίσιο. Κάνει λόγω για μια κοινωνική υγεία η οποία μπορεί να οριστεί με τους όρους της κοινωνικής προσαρμογής και της κοινωνικής υποστήριξης (Π.Ο.Υ., 1974).
  • Αναφορικά με την απόδοση των ποσοστών αναπηρίας στους υπό εξέταση ασθενείς των ετών που μελετάει η έρευνα πρέπει να επισημάνουμε στον αναγνώστη ότι έχει προηγηθεί τροποποίηση του Κανονισμού (έτος 2015) που διέπει τη λειτουργία, βάσει των αυστηρότερων Πρωτοκόλλων που έχουν καταρτιστεί. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα τα ποσοστά αναπηρίας να είναι μειωμένα σε σχέση με το παρελθόν.

 

Υπό αυτό το πρίσμα και υπό τη σκέψη ότι βρισκόμαστε στο πλαίσιο ενός ραγδαία μεταβαλλόμενου κόσμου καταγράφονται τα παρακάτω συμπεράσματα:

  • Τα ψυχικά & ψυχιατρικά νοσήματα αυξάνονται κατά 4% στην διάρκεια της τετραετίας 2015-2018. Πλήττουν με σειρά βαρύτητας κυρίως τις ηλικίες 26 έως 46 ετών και ακολουθεί η ηλικιακή ομάδα 19 έως 25 ετών αντίστοιχα.
  • Ακολούθως τα αυτοάνοσα νοσήματα εμφανίζονται με συχνότητα 21,4% σε μικρές ηλικίες ήτοι, 19 έως 25 ετών ενώ συνεχίζουν να εμφανίζονται με μικρότερα ποσοστά (81%) στις ηλικίες από 26 έως 46 ετών.
  • Είναι άξιο επισήμανσης ότι αυτές οι δυο κατηγορίες νοσημάτων που εμφανίζουν και τα μεγαλύτερα ποσοστά αύξησης δεν είναι ασύνδετες μεταξύ τους, καθώς ένας πολύ σημαντικός παράγοντας της εμφάνισης των αυτοάνοσων είναι το άγχος και η κακή ψυχολογία του ασθενούς. Για τον λόγο αυτό η θεραπεία ενός αυτοάνοσου νοσήματος απαιτεί πέρα των ιατρικών θεραπειών και συμπεριφορικές παρεμβάσεις προκειμένου για τη διαχείριση του άγχους ώστε με αυτό τον τρόπο να υπάρχει μια ολιστική προσέγγιση επί του θέματος.
  • Μια συγκριτική ματιά των τωρινών ευρημάτων με εκείνα αντίστοιχης έρευνας για την τετραετία 2010 με 2014, που ολοκληρώθηκε από την υπηρεσία μας και δόθηκε στην δημοσιότητα το 2014, φέρουν στο προσκήνιο αξιοσημείωτες συγκλίσεις. Αναλυτικότερα, παρατηρούμε ότι και για την προηγούμενη τετραετία μελέτης παρουσιάζεται σταδιακή αύξηση των δικαιούχων καρτών αναπηρίας, αύξηση του αριθμού των ατόμων που ανήκουν στην κλίμακα 80% έως 90% αναπηρία, αυξητική τάση νοσηρότητας στις μικρές ηλικιακές ομάδες αλλά και στην πλέον παραγωγική ομάδα των ατόμων 46-64 ετών. Αυξητική τάση εμφάνιζαν επίσης και τα ψυχικά και νευρολογικά προβλήματα κυρίως στις ηλικίες 46 ετών μέχρι 64. Τα ευρήματα αυτά έρχονται όχι μόνο να επιβεβαιωθούν αλλά να κάνουν εντονότερη την παρουσία τους και την επόμενη τετραετία μελέτης.
  • Εξαιτίας του εισοδηματικού περιορισμού που θέτει η νομοθεσία, οι κάτοχοι δικαιώματος απαλλαγής κομίστρου των αστικών συγκοινωνιών ανήκουν στα χαμηλότερα εισοδηματικά στρώματα κάτι που συμβάλλει στην διαμόρφωση του προφίλ των ατόμων με αναπηρία.

 

Κλείνοντας θα θέλαμε να επισημάνουμε ότι στην προσπάθεια μας να ξεπεράσουμε το φράγμα της στατικής παρουσίασης του θέματος της αναπηρίας παραθέσαμε παράλληλα με την ανάλυση των ευρημάτων που προέκυψαν από τη μεθοδολογική χρήση των εργαλείων μας (ορισμός μεταβλητών, συσχετίσεις αυτών, προσδιορισμός στατιστικής σημαντικότητας), την διασταλτική ερμηνεία του ζητήματος της αναπηρίας και της σύνδεσής της με τα ιστορικά συμφραζόμενα τής υπό συνεχή διαμόρφωση και διαφοροποίηση της ελληνικής κοινωνίας λαμβάνοντας υπόψιν μας τα ενδημικά οικονομικά, κοινωνικά, νομικά συμφραζόμενα στην ρευστότητα τους.

Check Also

Δυο μεταγραφές και μια ανανέωση για τον Ρεθυμνιακό

parapolitikakritis.gr Μεταγραφική ενίσχυση για τον Ρεθυμνιακό με τον Σήφη Σηφακάκη και τον Γιώργο Παλιεράκη,καθως ανανέωσε …

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Font Resize