Αρχική / ΕΙΔΗΣΕΙΣ / ΕΠΙΚΑΙΡΟΤΗΤΑ / Ρέθυμνο – Δύο νέοι μιλούν για τις απαράδεκτες συνθήκες εργασίας – Όσα συμβαίνουν πίσω από την ειδυλλιακή βιτρίνα…

Ρέθυμνο – Δύο νέοι μιλούν για τις απαράδεκτες συνθήκες εργασίας – Όσα συμβαίνουν πίσω από την ειδυλλιακή βιτρίνα…

Πρέπει να γίνει και στα παιδιά σου για να αντιδράσεις;

Κάτοικος Ρεθύμνου, 22 χρονών :

-Από πότε δουλεύεις;

-Δουλεύω από τα 16 μου…

-Έχεις δουλέψει και σε άλλες περιοχές η μόνο στο Ρέθυμνο;

-Όχι, μόνο στο Ρέθυμνο έχω δουλέψει.

-Τι δουλειές έχεις κάνει;
-Αρκετές, σε συντήρηση εξωτερικών χώρων, εργολαβικά δηλαδή γυψοσανίδες, μονώσεις, σερβιτόρος ως και μπαρίστα. Η τελευταία μου δουλεία ήταν μπαρίστα.

-Είσαι ευχαριστημένος από τις δουλειές σου μέχρι τώρα;
-Έχω υπάρξει στο παρελθόν ευχαριστημένος, πλέον δεν είμαι τόσο. Μπορεί να φταίει ότι ο πρώτος μου εργοδότης ήταν πολύ σωστός απέναντι μου και συγκρίνω τους υπόλοιπους μαζί του. Δεν ξέρω… πάντως έχω υπάρξει και ευχαριστημένος και δυσαρεστημένος.

Το πρώτο μου αφεντικό, δεν είχα δουλέψει μέχρι τότε για άλλον εκτός από τον πατέρα μου, ήταν πολύ υπεύθυνο. Με πλήρωνε πάντα στην ώρα του, δεν χρειαζόταν να του το θυμίσω εγώ! Από μόνος του μου έλεγε: «Μη φύγεις! έλα να σε πληρώσω»! Ακόμα και φορές που είχε τύχει να δουλέψω παραπανω ποτέ δεν το ξεχνούσε, πάντα θα μου τις πλήρωνε. Αυτό μου είχε κάνει παρά πολύ καλή εντύπωση, είναι πολύ σπάνιο, το ήξερα αυτό, όποτε κι εγώ ήθελα να είμαι σωστός απέναντι του.

-Στην επόμενη δουλειά;
-Στην επομένη δουλειά, ως σερβιτόρος, δεν ήταν τόσο καλά. Το αφεντικό μου δεν ήταν πολύ υπεύθυνο. Έφευγε και με άφηνε μόνο μου να εξυπηρετήσω ολόκληρο μαγαζί. Ζοριζόμουν πολύ με αυτό, η δουλειά έβγαινε δύσκολα και αγχωνόμουν μήπως γίνει κάποιο λάθος. Δεν έκατσα πολύ εκεί.

-Στην τελευταία δουλειά που ήσουν μπαρίστα πως ήταν τα πράγματα; Γιατί έφυγες;
-Στην αρχή δεν ήξερα τόσο τι γινόταν και ήμουν ευχαριστημένος. Μετά όταν πέρασε ο καιρός άρχισα να καταλαβαίνω τι γινόταν και δεν μου άρεσε.

Κατάλαβα ότι τα ίδια τα αφεντικά δεν μπορούσαν να διοικήσουν το μαγαζί. Δεν μπορούσαν να συνεννοηθούν μεταξύ τους ούτε με τους υπευθύνους για την οργάνωση. Ο ένας έφευγε μετά τον άλλον.

Όταν έφυγαν οι υπεύθυνοι, γιατί δεν άντεξαν, μας έλεγαν πως αν γίνει κάτι, συνεννοηθείτε το μεταξύ σας. Αυτό αφορούσε και τα ωράρια και τις πληρωμές και όλα. Το να συνεννοηθούμε οι υπάλληλοι μεταξύ μας, που ο καθένας ήθελε τα δικά του, δεν ήταν κάτι εύκολο και φυσικά δεν βόλευε κανέναν. Εκείνοι απλά έπαιρναν τα χρήματα από το ταμείο και μεταξύ των εργαζομένων μπορεί να επικρατούσε ένα χάος. Αυτό είναι μόνο ένα παράδειγμα, οι δυσκολίες δεν ήταν μόνο αυτές.

Εγώ συντηρώ μόνος μου τον εαυτό μου, θέλω να βγάζω έναν αξιοπρεπή μισθό. Αφού λοιπόν πληρωνόμασταν με την ώρα θα έπρεπε να μαζεύω ένα ικανοποιητικό αριθμό ωρών ώστε να βγαίνει ένας καλός μισθός. Δεν πήγαινα για μερική απασχόληση. Το είχαμε συνεννοηθεί από την αρχή αυτό, όμως άλλαξε στην πορεία.

Αρρώστησα κάποια στιγμή και έβαλαν μια κοπέλα που έκανε τα ρεπό στη θέση μου. Τελικά όμως όταν γύρισα, εκείνη έγινε η βασική και εγώ κατέληξα να κάνω τα ρεπό. Αυτό γινόταν για μήνες. Έφτασα να παίρνω μόνο 250 € το μηνά.

Εκτός από αυτό, αργούσαν πάντα να μας δώσουν τα λεφτά μας, μπορεί να έφτανε 10 ή 12 του μήνα και να μην είχαμε πληρωθεί. Δεν τους ένοιαζε αν είχαμε ανάγκη. Μας έλεγαν ότι περιμένουν τη λογίστρια.

Επιπλέον δεν ήμασταν δηλωμένοι σωστά. Μπορεί να συμπληρώναμε πάνω από 8 ώρες αλλά ήμασταν δηλωμένοι ως μερική απασχόληση.

Από την άλλη, αν και το προσωπικό ήταν περιορισμένο, ώστε να μην δίνουν πολλά λεφτά σε μισθούς, κατανόηση δεν υπήρχε ποτέ. Τα πρωινά συνήθως, είχαμε να εξυπηρετήσουμε 50 πελάτες και ήμασταν δυο εργαζόμενοι. Αν γινόταν κάποιο λάθος, το αφεντικό ωρυόταν.

Κάπως έτσι λοιπόν κατάλαβα γιατί έφευγε συνέχεια κόσμος και δεν είχαν σταθερό προσωπικό. Ήταν δυο τα αφεντικά, δεν μπορούσαν να συνεννοηθούν μεταξύ τους και αυτό το χρεωνόμασταν εμείς.

Το χειρότερο ήταν ότι για όποιον δήλωνε παραίτηση, τα αφεντικά προκειμένου να μην δυσφημιστούν διέδιδαν ότι τον απέλυσαν επειδή δεν ήταν καλός υπάλληλος. Αυτό όμως επειδή το Ρέθυμνο είναι μικρό μέρος, επηρεάζει τον εργαζόμενο. Μπορεί να του δημιουργήσει πρόβλημα με τις επόμενες δουλειές, αν μαθευτεί κάτι τέτοιο.

-Σε ευχαριστούμε πολύ που μας μίλησες.
-Εγώ ευχαριστώ.. Ελπίζω τα πράγματα να αλλάξουν προς το καλύτερο.

Κάτοικος Ρεθύμνου, 21 χρονών

-Από πότε δουλεύεις;

-Δουλεύω από τα 17 μου.

-Που έχεις δουλέψει;
-Έχω δουλέψει σε χώρους εστίασης. Συγκεκριμένα, ως σερβιτόρος σε κέντρο εκδηλώσεων και ως μάγειρας σε ξενοδοχείο.

-Η εμπειρία σου από τους εργοδότες σου ποια είναι;
-Μέχρι τώρα έχω συνεργαστεί με 2 διαφορετικούς εργοδότες.

Ο πρώτος μου εργοδότης δεν ήταν και ό,τι καλύτερο, αργούσε πάντα να μας πληρώσει και τα λεφτά ήταν πολύ λίγα.

Μας πίεζαν να βγάλουμε όσο το δυνατόν περισσότερη δουλειά με τα λιγότερα άτομα. Αυτό ήταν πολύ δύσκολο για όλους τους εργαζόμενους. Ουσιαστικά ήμασταν 8 άτομα για να εξυπηρετήσουμε 700, τρέχαμε σαν τρελοί, η κούραση ήταν πολύ μεγάλη. Πηγαίναμε εκεί 12 ώρα το πρωί και πολλές φορές φεύγαμε 8 το πρωί της άλλης μέρας.
Το μήνα από τη δουλειά αυτή έβγαζα πολύ λίγα λεφτά. Σαν πρώτη εμπειρία δεν ήταν και ό,τι καλύτερο.

-Ο δεύτερος εργοδότης σου;
-Έχω σπουδάσει μαγειρική και όταν τελείωσα τις σπουδές μου άρχισα να εργάζομαι ως μάγειρας. Αγαπώ πολύ τη δουλειά μου.

Ο δεύτερος εργοδότης μου λοιπόν, ήταν μια ξενοδοχειακή επιχείρηση. Εκεί ήταν πολύ, συνεργάσιμοι η ασφάλιση ήταν κανονική, οι υποχρεώσεις μου συγκεκριμένες και το ωράριο επίσης. Μου άρεσε αυτό. Ήταν η πρώτη μου φορά σε μια οργανωμένη δουλειά. Η απόλυση το δώρο Χριστουγέννων και το επίδομα απόλυσης έμπαινε κανονικά (τους χειμώνες το ξενοδοχείο διακόπτει τη λειτουργία του).

-Έχεις προϊστάμενους; Εκτός από την οργάνωση στους υπόλοιπους τομείς; Πώς είναι;

-Ναι, στο πόστο μου συγκεκριμένα έχουμε δύο προϊσταμένους συνήθως. Μπορεί να ακούγεται ιδανικό αλλά είναι δύσκολο να έχεις δύο προϊσταμένους που, πάνω στην πίεση της δουλειάς, ο καθένας ξεχωριστά σου δίνει μια συγκεκριμένη εντολή η οποία συγκρούεται με την εντολή του άλλου. Δεν μπορείς να αντιμιλήσεις και είναι δεδομένο ότι από κάποιον θα την ακούσεις άσχημα. Άσχετα από το αν φταις ή όχι. Είναι μια καθημερινότητα αυτό.

Ένα κομμάτι της δουλειάς λίγο άσχημο, που όμως πρέπει να συνηθίσεις, είναι οι αγενείς πελάτες. Ερχόμαστε για πολύ λίγο σε επαφή μαζί τους, αλλά όταν γίνεται και η συμπεριφορά τους είναι απαράδεκτη, εμείς πρέπει να μην αντιδράσουμε. Ο πελάτης έχει πάντα δίκιο, όποτε εμείς έχουμε πάντα άδικο.

Πρέπει να μείνουν ευχαριστημένοι. Μπορεί ακόμα και να καταπατηθεί κάποιο δικαίωμα ενός εργαζομένου προκειμένου να ευχαριστηθεί ο πελάτης.

-Οι πληρωμές πως είναι;
-Οι πληρωμές αργούν παρά πολύ! Πάντα! Μπορεί να φτάσει 20 του μηνά και να μην έχουμε πληρωθεί ακόμα για τον προηγούμενο. Αυτό δυσκολεύει πάρα πολύ τα πράγματα. Μου αρέσει που υπάρχει μια οργάνωση αλλά η αργοπορημένη πληρωμή είναι ένα μεγάλο πρόβλημα για μένα.

-Αυτό το ξενοδοχείο είναι πεντάστερο;
-Ναι είναι πεντάστερο και μεγάλο ξενοδοχείο. Γενικά δεν περιμένεις εύκολα ότι ένα τόσο λειτουργικό ξενοδοχείο θα είναι τόσο ανεύθυνο με τις πληρωμές και όμως είναι.

-Τι σας λένε για την αργοπορία;
-Η δικαιολογία είναι ότι περιμένουν να πάρουν έγκριση από τα κεντρικά.

-Εσύ και οι συνεργάτες σου αντιμετωπίζετε προβλήματα με την αργοπορημένη μισθοδοσία;
-Υπάρχουν άτομα που έχουν θέμα ακόμα και με τα μεταφορικά τους στο ξενοδοχείο. Μπορεί να μην έχουν λεφτά για να πληρώσουν το εισιτήριό τους ώστε να πάνε στη δουλειά τους.
Πιθανολογώ ότι πολλοί μπορεί να έφταναν και να δανειστούν, για να μετακινηθούν. Το ξενοδοχείο παρέχει διαμονή μόνο σε όσους δεν είναι από Ρέθυμνο.

Προσωπικά αντιμετωπίζω πρόβλημα, είναι δύσκολο και πολύ αγχωτικό να μην ξέρω πότε θα έχω λεφτά και πότε όχι και κατά πόσο θα μπορέσω να αντεπεξέλθω σε πιθανές υποχρεώσεις.

-Αν γίνει κάποια ζημιά εν ώρα εργασίας την πληρώνετε;
-Ναι την πληρώνουμε. Εμείς βεβαία που δουλεύουμε στην κουζίνα δεν κάνουμε συχνά ζημιές. Οι σερβιτόροι όμως που λόγω της φύσης της δουλειάς τους τυχαίνει πιο συχνά να σπάσουν κάτι, οτιδήποτε είναι αυτό, αφαιρείται από τα φιλοδωρήματά τους.

-Μάλιστα, σε ευχαριστούμε πολύ που μας μίλησες.

-Εγώ σας ευχαριστώ.

Οι δυο παραπάνω συνεντεύξεις πάρθηκαν από 2 νέους, μόνιμους κατοίκους του Ρεθύμνου οι οποίοι δέχτηκαν να μιλήσουν στην CreteDoc για τις δυσκολίες που βιώνουν. Δεν θελήσαμε ούτε εμείς ούτε και εκείνοι να δημοσιευτούν οι ταυτότητες τους καθώς επίσης και οι ονομασίες των εργοδοτών, προκειμένου να μην εκτεθεί κάνεις.

Αυτές και όχι μόνο, είναι οι πιο συνηθισμένες δυσκολίες που αντιμετωπίζουν οι νέοι στον επαγγελματικό χώρο.

Το ότι έχει γίνει όμως συνηθισμένο και καθημερινό δεν σημαίνει ότι έτσι θα έπρεπε να είναι.

Συχνά σε συζητήσεις ενηλίκων πολύ έντονα υπογραμμίζεται η ευθύνη των νέων στην εξέλιξη αυτής της χώρας.

«Τώρα είναι σειρά τους! Εμείς κάναμε ό,τι είχαμε να κάνουμε…. εκείνοι τώρα, πρέπει να αλλάξουν τα πράγματα!»

«Οι νέοι πρέπει τώρα να κοιτάξουν να διεκδικήσουν όσα δικαιούνται!»

Είναι γεγονός ότι οι γενιές αυτές έχουν ζήσει σε καλύτερα χρόνια και ξέρουν τι πρέπει να διεκδικήσουν οι νέοι, ξέρουν επίσης ότι τα πράγματα δεν είναι εύκολα. Είναι γεγονός όμως επίσης ότι αυτά τα χρόνια, τα καλύτερα, οι νέοι δεν τα γνωρίζουν. Ίσως μέσα από ιστορίες, με τίμια αφεντικά που πλήρωναν, όπως μπορούσαν ή με αφεντικά αγενή μεν, αλλά καλοπληρωτές δε, να έχουν μια εικόνα, αλλά προσωπική πείρα δεν έχουν.

Οι νέοι δεν έχουν μέτρο σύγκρισης, γνωρίζουν τα σημερινά δεδομένα που αποτυπώνονται σε μια φράση: « Αν δεν αντέχεις εσύ, θα προσλάβω κάποιον άλλο».

Σε αυτό το σημείο όλα ξεκινούν και όλα τελειώνουν. Οι νέοι θα ανεχτούν πολλά, σε μια εποχή κρίσης και ανταγωνιστικότητας, προκειμένου να κρατήσουν τη δουλειά τους.

Μεγαλώνουν ακούγοντας, ότι η αγορά εργασίας είναι πολύ ανταγωνιστική και πρέπει κάποιος να κάνει ό,τι καλύτερο μπορεί για να επιβιώσει. Θεωρούν δεδομένο, ότι αυτό σημαίνει, ότι θα δουλέψουν από τις 8 μέχρι τις 11 το βράδυ κάθε μέρα για 400- 600 ευρώ, ότι ακόμα και αν ο εργοδότης βρίζει, προσβάλλει και καθυστερεί να πληρώσει, πρέπει να τον ανεχτούν, γιατί αλλιώς θα αντικατασταθούν από κάποιους άλλους…

Τον Δεκέμβριο η ΕΛΣΤΑΤ κατέγραψε το ποσοστό της ανεργίας στο 18%, το 40% εκ του οποίου αποτελείται από νέους άνεργους. Αυτό από μόνο του προκαλεί έναν μόνιμο φόβο και ανασφάλεια.

Όλα ανακυκλώνονται, αν μεταφέρουν όλοι την ευθύνη στους άλλους και αν δεν σκέφτονται ο καθένας χωριστά, τι μπορεί να αλλάξει, τότε τίποτα δεν θα αλλάξει! Οι νέοι από μόνοι τους θα μάθουν να παλεύουν με αυτά που έχουν και βλέπουν!

Όσοι συζητούν για το ότι «οι νέοι είναι η ελπίδα» καλό θα ήταν να το σκεφτούν δεύτερη φορά όταν θα έρθει ένας νέος στη δουλειά τους και θελήσουν να τον κρατήσουν αλλά… αδήλωτο ή θα θελήσουν να τον κρατήσουν με τον κατώτερο μισθό, ζητώντας του να βγάλει όση περισσότερη δουλειά μπορεί! Αυτό δεν είναι στο χέρι κανενός άλλου εκτός από εκείνων που με αυτούς τους τρόπους διατηρούν μια κατάσταση έτσι. Καλό θα ήταν να θυμηθούν ότι σκέφτηκαν ότι «αν δεν μπορεί αυτός θα βρω κάποιον άλλο…».

Εκείνη τη στιγμή οι ίδιοι, έμαθαν στην “ελπίδα” πώς να πεθαίνει…

Οι νέοι είναι η ελπίδα, είναι γεγονός ότι έχουν περισσότερες αντοχές, αλλά σε έναν κόσμο, που έχτισε την εκμετάλλευση πάνω στις ανεκτικές πλάτες των προηγούμενων, που θεωρούν ότι δεν μπορούν να κάνουν κάτι πλέον, η εντύπωση πως οι νέοι μόνοι τους πρέπει να τα βγάλουν πέρα είναι ουτοπική.

Όταν μαθαίνουν οι νέοι ότι για να ζήσουν πρέπει να θυσιάσουν τα πάντα για τη δουλειά τους, τότε πολύ γρήγορα θα μάθουν πώς να προσαρμόζονται και να μην διαμαρτύρονται για τίποτα από όσα έρθουν, είτε σε ατομικό, είτε σε συλλογικό επίπεδο.

Η εκμετάλλευση είναι καθημερινή και χειροτερεύει χρόνο με το χρόνο. Ο καθένας ίσως σκέπτεται, ότι αυτά δεν γίνονται γύρω του, αλλά κάπου μακριά, κάνει όμως λάθος! Είναι καθημερινά φαινόμενα που συμβαίνουν γύρω μας. Το μέλλον είναι οι νέοι και το μέλλον μαθαίνει….

Check Also

Ρέθυμνο – Πέπη Μπιρλιράκη – «Έδωσα και θα δίνω πάντα εξηγήσεις στους αρμόδιους προς τούτο»

ΔΗΛΩΣΗ  Θ. ΜΠΙΡΛΙΡΑΚΗ   19.4.2019 Το θεμελιώδες  δικαίωμα κάθε ανθρώπου εδώ και αιώνες, δηλαδή το τεκμήριο …

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Font Resize