Αρχική / ΕΙΔΗΣΕΙΣ / ΕΠΙΚΑΙΡΟΤΗΤΑ / Για μια καλύτερη ζωή στο Ρέθυμνο – 18 Δεκεμβρίου Ημέρα Μετανάστευσης

Για μια καλύτερη ζωή στο Ρέθυμνο – 18 Δεκεμβρίου Ημέρα Μετανάστευσης

Σήμερα, 18 Δεκεμβρίου, είναι η Παγκόσμια Ημέρα Μεταναστών. Η μετανάστευση είναι κάτι που βλέπουμε καθημερινά γύρω μας, είτε σε μετανάστες που έχουν έρθει στην χώρα μας για οικονομικούς λόγους, είτε σε μετανάστες που έχουν έρθει για πολιτικούς λόγους , οι αλλιώς αποκαλούμενοι πρόσφυγες. Αν κοιτάξουμε λίγο τις ρίζες μας θα αναγνωρίσουμε ενδεχομένως στοιχεία μετανάστευσης στους προγόνους μας,  θα δούμε πόσες οικογένειες έχουν μεταναστεύσει εδώ ή έχουν φύγει για ένα καλύτερο μέλλον.

Μίλησα με 3 ανθρώπους στο Ρέθυμνο, που αποτελούν ένα μικρό δείγμα από κάτι που συναντάω συχνά στην πόλη.

 

Η Laurita Mohameitai, «Σχεδόν ζούμε περισσότερα χρόνια εδώ από ότι έχουμε ζήσει στην Αλβανία»

Το πρώτο άτομο είναι από Αλβανία, συγκεκριμένα από το Dures, ένα χωριό κοντά στα Τίρανα. Η Αλβανία πλέον, σύμφωνα με στοιχεία της Eurostat, θεωρείται η δεύτερη φτωχότερη χώρα στην Ευρώπη, μετά από τη Βοσνία.  Η  Laurita Mohameitai βρίσκεται στην Ελλάδα, συγκεκριμένα στο Ρέθυμνο μαζί με όλη την οικογένεια της. Δεν πρόκειται για ομαδική μετανάστευση μιας και το 1996 που ήρθε πρώτα ο άντρας της Arthour Mohameitai ήταν μια περίοδος που αρκετοί Αλβανοί έρχονταν Ελλάδα και με αυτό τον τρόπο ο Arthour τέλειωσε το σχολείο με προσχεδιασμένο μέλλον μια καλύτερη ζωή εδώ. Αργότερα, το 2005, η Laurita Mohameitai γέννησε το γιό τους και ήρθαν εδώ, λίγα χρόνια μετά ήρθαν και τα υπόλοιπα μέλη της οικογένειας τους. Τώρα εργάζονται εδώ τόσα χρόνια, η Λάουρα ως καθαρίστρια σε σπίτια και ο Αρθούρος ως μπογιατζής, ο γιός τους 12 χρονών πλέον, έκανε και συνεχίζει τα σχολικά του χρόνια εδώ. Δείχνουν να εξακολουθούν να είναι ευτυχισμένοι με την επιλογή τους, αλλά και ενταγμένοι πλέον στις συνθήκες διαβίωσης και τη νοοτροπία του τόπου. Η Λάουρα μου σχολίασε βέβαια ότι ο Αρθούρος ήρθε τόσο μικρός εδώ που πλέον στα 45 του χρόνια έχει ζήσει τα περισσότερα του χρόνια στην Ελλάδα από ότι στην Αλβανία.

Ο Παναγιώτης Μυρωδιάς, «Δεν θα ξεχάσω ποτέ τη στιγμή που είπα του πατέρα μου, «Ούστα, μπεν γιέμε ε γκιντιορούμ»

Το δεύτερο άτομο που επικοινώνησα, είναι ο κ. Παναγιώτης Μυρωδιάς. Ο κ. Παναγιώτης μένει ήδη 37 χρόνια στο Ρέθυμνο, όμως για να καταλήξει εδώ πέρασε από κάποια στάδια. Σε ηλικία 10 ετών ζούσε με την οικογένειά του στην Κωνσταντινούπολη. Εκείνη την εποχή, δηλαδή το 1963 – 1965, ήταν μια εποχή που η μειονότητα των Ελλήνων στην Κωνσταντινούπολη ήταν τάξεως του 20% σε σχέση με τους Τούρκους εκεί. Μια εποχή που οι Τούρκοι ήθελαν να απελάσουν τους ανθρώπους που παρέμεναν με Ελληνική υπηκοότητα. Ο κ. Παναγιώτης μας διηγείτο πως ο πατέρας του διατηρούσε την Ελληνική υπηκοότητα παρότι η υπόλοιπη οικογένεια είχε Τουρκική και για το λόγο αυτό ξαφνικά μια μέρα εμφανίστηκαν κάποιοι Τούρκοι στο συνεργείο που είχε ο Πατέρας του για καταγραφή. Αυτό σήμαινε ότι θα κατέγραφαν ό,τι έβλεπαν και φεύγοντας από την Κωνσταντινούπολη θα έπρεπε να αφήσουν τα πάντα πίσω, περιουσίες και προσωπικά είδη. Ο κ. Παναγιώτης σαν πιτσιρικάς τότε, βοηθούσε τον πατέρα του στο συνεργείο, όταν συνέβη η καταγραφή: Δε θα ξεχάσει χαρακτηριστικά ότι γύρισε και είπε στον πατέρα του «Ούστα, μπεν γιέμε ε γκιντιορούμ», δηλαδή «Μάστορα, πηγαίνω για φαγητό», αφήνοντας τον πατέρα του κομπλαρισμένο από αυτή την συμπεριφορά, μιας και υποκρίθηκε ότι ήταν ένας υπάλληλος και όχι ο γιός του. Έτσι έτρεξε να προειδοποιήσει την υπόλοιπη οικογένεια για το τι τους περίμενε. Κατέβηκε με φόρα την κατηφόρα και τρέχοντας την επόμενη ανηφόρα για να φτάσει γρήγορα στο σπίτι τους να πει ότι έρχονται για καταγραφή. Μέσα σε μια ώρα προσπάθησαν να περισώσουν ότι μπόρεσαν από την περιουσία τους κρύβοντάς τα στο γειτονικό σπίτι. Έτσι πήραν την απόφαση να φύγουν νωρίτερα από τον τελικό διωγμό, πήγαν στην Αθήνα μένοντας ένα χρονικό διάστημα σε συγγενείς και προσπαθώντας να ορθοποδήσουν σε μια καινούρια πόλη. Ο κ. Παναγιώτης περιπλανήθηκε μεγαλώνοντας προσπαθώντας να βρει ένα τόπο να του ταιριάζει. Θυμάται χαρακτηριστικά ότι για 5 χρόνια γυρνούσε μέρη μέχρι να βρει σε ποιο τόπο θα μπορέσει να μείνει στο υπόλοιπο της ζωής του. Δεν του άρεσε κανένας τόπος ώσπου ήρθε στην Κρήτη και είπε «εδώ είμαστε!».

Η Ola Manston, «Από την πρώτη στιγμή που ήρθα στο Ρέθυμνο έγινε το σπίτι μου»

Άλλη μια περίπτωση μετανάστη που συναντάμε συχνά εδώ στο Ρέθυμνο είναι ας πούμε του.. «τουριστικού μετανάστη» μιας και αρκετοί άνθρωποι από άλλες χώρες πιο ευκατάστατες επιλέγουν να μείνουν εδώ για μια καλύτερη ποιότητα ζωής. H Ola Manston είναι Πολωνή και έμενε χρόνια στη Γερμανία με τον άντρα της, ήρθαν στην Κρήτη πρώτη φορά πριν από 7 χρόνια για διακοπές και δήλωσε πως ερωτεύτηκε τον τόπο μας.  Έπειτα έμεινε χήρα και στην προσπάθειά της να βρει τον εαυτό της ήρθε διακοπές και ένοιωσε πως εδώ ήταν το σπίτι της. Από τότε αποφάσισε να περνάει ένα μήνα στο Ρέθυμνο και ένα μήνα στη Γερμανία διότι διατηρεί ένα Bar εκεί και λόγω εργασίας δεν μπορεί να το αμελήσει τελείως. Παρ’ όλα αυτά, ξεκίνησε να νοικιάζει ένα διαμέρισμα και πλέον τα τελευταία δύο χρόνια αγόρασε ένα διαμέρισμα για να μπορεί να συνεχίσει σταθερά τη ζωή της εδώ το μισό διάστημα του χρόνου που περνάει. Η ζωή της είναι ήδη διαμορφωμένη στα πλαίσια του Ρεθύμνου, έχει φίλους Έλληνες που δηλώνει ότι είναι οι καλύτεροί της φίλοι. Μας σχολιάζει πως υπάρχουν αρκετοί ξένοι φίλοι της που ζουν εδώ από επιλογή. Σήμερα δηλώνει πολύ ευτυχισμένη που ζει και στο Ρέθυμνο και τον τελευταίο χρόνο κάνει μαθήματα στην ελληνική γλώσσα για να μπορεί να επικοινωνεί καλύτερα.

daynight.com.gr

Check Also

Στήνει «φάκα» στο Καστελλόριζο η Τουρκία – Θα το πληρώσει ακριβά

newsbomb.gr «Κουτοπονηριές» του Ερντογάν στην ανατολική Μεσόγειο – Επιχειρεί να δημιουργήσει τετελεσμένα αλλάζοντας με το …

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Font Resize